W skrócie: tak, układ mimo sprzeciwu wierzycieli może zostać przyjęty, ale nie działa to automatycznie. Wymaga najpierw poprawnego policzenia głosów, a przy grupach wierzycieli także sprawdzenia szczególnych warunków z art. 119 Prawa restrukturyzacyjnego. Sprzeciw pojedynczego wierzyciela, sprzeciw całej grupy i zastrzeżenia przeciwko układowi to trzy różne sytuacje. Każda wymaga innej oceny.

Największy błąd polega na prostym założeniu, że skoro część wierzycieli jest przeciw, układ upada. Drugi błąd działa w drugą stronę: skoro większość jest za, można pominąć sprzeciw mniejszości. W restrukturyzacji przedsiębiorstwa znaczenie ma nie tylko ogólne poparcie, lecz także liczba ważnych głosów, wartość wierzytelności, podział na grupy, test zaspokojenia i późniejsza kontrola sądu.

Ten temat trzeba odróżnić od ogólnego pytania, ile głosów potrzeba do przyjęcia układu. Tu najważniejsze jest coś węższego: co zrobić, gdy część wierzycieli albo część grup wierzycieli mówi "nie", ale układ nadal może być rozważany jako przyjęty.

Najkrócej: sprzeciw nie zawsze blokuje układ

Sprzeciw wierzyciela nie jest samodzielnym wetem. Jeżeli wierzyciel głosuje przeciw, jego głos wchodzi do wyniku i wpływa na większość osobową oraz kapitałową. Może więc przesądzić o wyniku, ale tylko dlatego, że zabraknie ustawowych progów, a nie dlatego, że każdy sprzeciw blokuje układ z definicji.

Inaczej wygląda sytuacja, gdy głosowanie odbywa się w grupach wierzycieli. Wtedy trzeba sprawdzić wynik w każdej grupie osobno. Jeżeli jedna albo kilka grup nie uzyska wymaganej większości, sprawa nie kończy się prostą odpowiedzią. Prawo restrukturyzacyjne przewiduje mechanizm określany często jako cross-class cram-down, czyli możliwość przyjęcia układu mimo braku wymaganej większości w niektórych grupach. Jest to jednak wyjątek oparty na warunkach, a nie swobodne przegłosowanie niewygodnej grupy.

Trzeba też odróżnić przyjęcie układu od jego zatwierdzenia. Wierzyciele mogą przyjąć układ w głosowaniu, ale sąd nadal bada, czy układ może zostać zatwierdzony. Jeżeli układ narusza prawo, jest oczywiście niewykonalny albo uzasadnione są zastrzeżenia wierzyciela głosującego przeciw, wynik głosowania może nie wystarczyć.

Sytuacja Czy sam sprzeciw blokuje układ Co trzeba sprawdzić
Jeden wierzyciel głosuje przeciw Nie automatycznie Czy mimo tego są spełnione większości osobowa i kapitałowa
Duży wierzyciel głosuje przeciw Może praktycznie zablokować wynik Czy głosy za mają co najmniej 2/3 sumy wierzytelności głosujących
Jedna grupa wierzycieli głosuje przeciw Nie zawsze Czy spełnione są szczególne warunki przyjęcia układu mimo sprzeciwu grupy
Wierzyciel głosujący przeciw składa zastrzeżenia Może zagrozić zatwierdzeniu Czy zarzut jest terminowy, formalny i uzasadniony
Wierzyciel nie oddaje głosu To nie jest to samo co sprzeciw Czy brak głosu zmienia pulę ważnie głosujących i strategię liczenia

Wniosek praktyczny: pierwsze pytanie nie brzmi "kto jest przeciw", tylko "jaki rodzaj sprzeciwu występuje i na którym etapie ma znaczenie".

Jaki sprzeciw trzeba ocenić

W praktyce słowo "sprzeciw" bywa używane zbyt szeroko. Dłużnik mówi, że wierzyciel się sprzeciwia, wierzyciel mówi, że nie zgadza się na układ, a ktoś inny ma na myśli formalne zastrzeżenia do sądu. To nie są te same czynności.

Najpierw trzeba ustalić, czy chodzi o zwykły głos przeciw w głosowaniu, brak większości w jednej z grup, sprzeciw wobec spisu wierzytelności, czy zastrzeżenia przeciwko układowi na etapie jego zatwierdzania. Artykuł dotyczy przede wszystkim dwóch sytuacji: głosu przeciw oraz braku wymaganej większości w niektórych grupach wierzycieli.

Rodzaj sprzeciwu Co oznacza prostym językiem Dlaczego jest ważny
Głos przeciw Wierzyciel oddaje ważny głos przeciw propozycjom układowym Wpływa na wynik osobowy i kapitałowy
Sprzeciw grupy W danej grupie nie ma wymaganej większości za układem Może uruchomić analizę art. 119 ust. 3
Zastrzeżenia przeciwko układowi Uczestnik postępowania zgłasza sądowi zarzuty po przyjęciu układu Mogą prowadzić do odmowy zatwierdzenia
Zarzut gorszego zaspokojenia Wierzyciel głosujący przeciw twierdzi, że układ pogarsza jego sytuację Wymaga porównania z alternatywnym scenariuszem zaspokojenia
Spór o grupę albo kwotę Wierzyciel kwestionuje przypisanie, wartość lub status wierzytelności Może zniekształcić wynik głosowania

Wierzyciel, który głosuje przeciw, powinien wiedzieć, z jaką kwotą jego głos jest liczony i w jakiej grupie się znajduje. Dłużnik powinien wiedzieć to samo z drugiej strony: czy wynik jest oparty na ważnych głosach, prawidłowych kwotach i uzasadnionym podziale na grupy. Bez tych danych hasło "sprzeciw wierzycieli" nie mówi jeszcze, czy układ rzeczywiście jest zagrożony.

Jeżeli problem dotyczy samej formy oddania głosu, osobno trzeba sprawdzić, jak wierzyciele głosują nad układem: kartę, KRZ, zgromadzenie, reprezentację i ryzyko nieważności.

Czerwona flaga: wynik głosowania jest przedstawiany jako "większość za układem", ale bez informacji, ilu wierzycieli oddało ważny głos, jaką wartość mają ich wierzytelności, które grupy głosowały za i które grupy były przeciw. Taki opis jest za słaby do decyzji.

Wniosek praktyczny: zanim ktokolwiek uzna układ za przyjęty albo nieprzyjęty, trzeba nazwać rodzaj sprzeciwu. Dopiero potem można liczyć głosy albo badać warunki ochronne.

Zasada podstawowa: większość i 2/3

W standardowym wariancie układ jest przyjęty, jeżeli za jego przyjęciem wypowie się większość głosujących wierzycieli, którzy oddali ważny głos, a wierzyciele ci mają łącznie co najmniej dwie trzecie sumy wierzytelności przysługujących głosującym wierzycielom. To są dwa różne progi: osobowy i kapitałowy.

Sprzeciw pojedynczego wierzyciela trzeba więc czytać przez te dwa filtry. Jeżeli przeciw głosuje jeden wierzyciel o niewielkiej kwocie, a pozostali spełniają oba progi, jego sprzeciw co do zasady nie blokuje przyjęcia układu. Jeżeli przeciw głosuje wierzyciel z dużą wierzytelnością, może zabraknąć progu 2/3, nawet gdy liczebna większość wierzycieli jest za.

Przy głosowaniu w grupach sytuacja jest bardziej wymagająca. Co do zasady w każdej grupie trzeba sprawdzić większość głosujących wierzycieli z tej grupy oraz co najmniej dwie trzecie sumy wierzytelności przysługujących głosującym wierzycielom z tej grupy. Dopiero po takim liczeniu widać, czy problem dotyczy pojedynczych głosów przeciw, czy całej grupy, która nie osiągnęła wymaganej większości.

Element wyniku Co trzeba policzyć Typowy błąd
Większość osobowa Ilu wierzycieli oddało ważny głos i ilu z nich było za Liczenie wszystkich wierzycieli zamiast głosujących
Większość kapitałowa Jaką wartość wierzytelności mają głosujący za Podanie samej liczby wierzycieli bez kwoty
Wynik w grupach Osobno wynik osobowy i kapitałowy w każdej grupie Zastąpienie grup jedną zbiorczą tabelą
Głosy nieważne Które głosy nie powinny wejść do obliczeń Traktowanie deklaracji mailowej jak ważnego głosu

Przykład techniczny: jeżeli ważny głos oddało 10 wierzycieli, głosy za musi oddać większość z nich, czyli co najmniej 6. Ale to nadal nie wystarczy, jeżeli tych 6 wierzycieli reprezentuje zbyt małą wartość wierzytelności. Muszą mieć łącznie co najmniej 2/3 sumy wierzytelności głosujących. Ten przykład pokazuje sposób myślenia, a nie gotowy wynik dla każdej sprawy.

Wniosek praktyczny: głos przeciw nie ma magicznej siły blokującej. Ma taką wagę, jaką daje mu liczba wierzycieli, wartość wierzytelności i ewentualna grupa, w której został oddany.

Kiedy grupa przeciw nie kończy sprawy

Najbardziej wrażliwa sytuacja pojawia się wtedy, gdy układ nie uzyskał wymaganej większości w niektórych grupach wierzycieli. Po zmianach obowiązujących od 23 sierpnia 2025 r. trzeba oceniać tę sytuację według bardziej szczegółowych warunków. W aktualnym tekście jednolitym Prawa restrukturyzacyjnego, Dz.U. 2026 poz. 533, kluczowy jest art. 119 ust. 3.

W uproszczeniu układ może zostać przyjęty mimo braku wymaganej większości w niektórych grupach, jeżeli spełniony jest jeden z dwóch wariantów oraz wspólny próg wartościowy.

Pierwszy wariant dotyczy sytuacji, w której za przyjęciem układu głosowała większość grup wierzycieli, w tym co najmniej jedna grupa kwalifikowana wskazana w ustawie. W praktyce nie wystarczy więc powiedzieć, że "więcej grup jest za niż przeciw". Trzeba sprawdzić, jakie grupy poparły układ i czy wśród nich jest grupa spełniająca ustawowe kryterium.

Drugi wariant ma znaczenie wtedy, gdy pierwszy warunek nie jest spełniony. W takim przypadku za układem musi głosować co najmniej jedna grupa należąca do kategorii wierzycieli, którzy w razie alternatywnego rozliczenia otrzymaliby jakiekolwiek zaspokojenie przy wycenie zakładającej kontynuację działalności przedsiębiorstwa dłużnika. To wymaga danych ekonomicznych, a nie samej intuicji.

W obu wariantach musi być spełniony wspólny próg: za przyjęciem układu muszą głosować wierzyciele mający łącznie co najmniej połowę sumy wierzytelności przysługujących głosującym wierzycielom. To nie jest próg zastępujący zwykłe 2/3 w każdej sytuacji. To szczególny warunek dla mechanizmu przyjęcia układu mimo braku wymaganej większości w części grup.

Pytanie kontrolne Dlaczego jest konieczne
Czy głosowanie rzeczywiście odbywało się w grupach Bez grup nie ma analizy sprzeciwu grupowego
Które grupy przyjęły układ, a które były przeciw Trzeba znać wynik każdej grupy osobno
Czy za układem była większość grup z wymaganą grupą kwalifikowaną To pierwszy wariant ustawowy
Jeżeli nie, czy za była co najmniej jedna grupa spełniająca test zaspokojenia przy kontynuacji działalności To drugi wariant ustawowy
Czy za układem była co najmniej połowa sumy wierzytelności głosujących To wspólny próg wartościowy
Czy grupy o wyższym stopniu zaspokojenia są właściwie chronione Bez tego sprzeciw może wrócić na etapie zatwierdzenia

Szczególnie ważna jest ochrona grup o wyższym stopniu zaspokojenia. Jeżeli wierzyciele z grupy o niższym stopniu zaspokojenia otrzymują w układzie jakiekolwiek zaspokojenie, to wierzyciele z grupy albo grup o wyższym stopniu zaspokojenia, które głosowały przeciw, muszą uzyskać pełne zaspokojenie w terminie określonym w układzie. To ogranicza możliwość budowania układu kosztem grup, które w porządku zaspokojenia stoją wyżej.

Czerwona flaga: propozycje układowe przewidują, że grupa o niższym stopniu zaspokojenia dostaje choćby częściową płatność, a grupa wyżej zaspokajana głosowała przeciw i nie ma zapewnionego pełnego zaspokojenia w układzie. Taki wynik wymaga natychmiastowej analizy, zanim zostanie przedstawiony jako "przyjęty mimo sprzeciwu".

Wniosek praktyczny: sprzeciw grupy nie zawsze kończy sprawę, ale zawsze podnosi poziom wymagań. Potrzebny jest wynik w grupach, próg co najmniej 1/2 wartości głosujących, analiza kwalifikowanej grupy i ochrona hierarchii zaspokojenia.

Co chroni wierzyciela głosującego przeciw

Mechanizm przyjęcia układu mimo sprzeciwu części grup nie oznacza, że wierzyciel głosujący przeciw traci ochronę. Prawo restrukturyzacyjne przewiduje kryterium ochrony najlepszych interesów wierzycieli. W uproszczeniu chodzi o to, czy wierzyciel głosujący przeciw nie znalazłby się w wyniku realizacji układu w gorszej sytuacji niż w scenariuszu porównawczym.

W przypadku przedsiębiorcy takim punktem odniesienia bywa scenariusz upadłościowy dla firmy, ale w tym artykule ma on znaczenie tylko jako narzędzie porównania zaspokojenia. Nie chodzi o rozwijanie osobnego tematu upadłości. Chodzi o pytanie: czy konkretna grupa albo konkretny wierzyciel dostaje w układzie mniej, niż można racjonalnie przyjąć w scenariuszu alternatywnym.

Tu pojawia się test zaspokojenia. Test powinien pokazywać między innymi wycenę i porównanie wariantów, w tym wartość przedsiębiorstwa przy założeniu realizacji planu restrukturyzacyjnego i kontynuacji działalności. Przy sporze o przyjęcie układu mimo sprzeciwu grup, taki test przestaje być tłem. Staje się dokumentem potrzebnym do oceny, czy sprzeciw mniejszości został potraktowany zgodnie z ustawową ochroną.

Jeżeli uczestnik postępowania zgłosi zastrzeżenia przeciwko układowi i oprze je na zarzucie naruszenia kryterium ochrony najlepszych interesów wierzycieli albo na zarzucie naruszenia art. 119 ust. 3 pkt 2, sąd może zobowiązać nadzorcę albo zarządcę do przedłożenia opinii weryfikującej test zaspokojenia. To pokazuje, że sama tabela głosów nie zawsze wystarczy.

Co powinien sprawdzić wierzyciel głosujący przeciw

  1. Czy jego wierzytelność została ujęta we właściwej kwocie.
  2. Czy został przypisany do właściwej grupy wierzycieli.
  3. Czy zna propozycje dotyczące swojej grupy, a nie tylko ogólny opis układu.
  4. Czy wynik grupy został policzony osobowo i kapitałowo.
  5. Czy przyjęcie układu mimo sprzeciwu grupy opiera się na konkretnym wariancie z art. 119 ust. 3.
  6. Czy test zaspokojenia uzasadnia porównanie z alternatywnym scenariuszem.
  7. Czy zastrzeżenia trzeba złożyć w terminie i w sposób spełniający wymogi formalne.

Termin ma znaczenie. Uczestnicy postępowania mogą pisemnie zgłaszać zastrzeżenia przeciwko układowi, ale sąd nie bierze pod uwagę zastrzeżeń zgłoszonych po upływie tygodnia od dnia przyjęcia układu albo niespełniających wymogów formalnych pisma procesowego. To krótki termin, więc wierzyciel nie powinien czekać na nieformalne wyjaśnienia, jeżeli widzi realny zarzut.

Wniosek praktyczny: wierzyciel głosujący przeciw nie powinien poprzestać na stwierdzeniu "nie zgadzam się". Jeżeli chce skutecznie kwestionować układ, musi przełożyć sprzeciw na konkretny zarzut: kwota, grupa, wynik, test zaspokojenia albo naruszenie jego ustawowej ochrony.

Kiedy sąd może zatrzymać układ

Przyjęcie układu przez wierzycieli nie jest końcem kontroli. Sąd może odmówić zatwierdzenia układu, jeżeli układ narusza prawo, w szczególności jeżeli przewiduje niedopuszczalną pomoc publiczną, albo jeżeli jest oczywiste, że układ nie będzie wykonany. Ustawa wskazuje też domniemanie niewykonalności, gdy dłużnik nie wykonuje zobowiązań powstałych po dniu otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego.

Sąd może odmówić zatwierdzenia także wtedy, gdy wierzyciel, który głosował przeciw, zgłosił zastrzeżenia zawierające zarzut, że w wyniku układu znalazłby się w gorszej sytuacji niż w scenariuszu porównawczym, a zarzut ten jest uzasadniony. To ważne ograniczenie: nie wystarczy samo niezadowolenie wierzyciela, ale uzasadniony zarzut może mieć realny skutek.

Osobno trzeba pamiętać o sytuacjach, w których problemem nie jest sam sprzeciw grup, tylko konstrukcja sprawy. W postępowaniu o zatwierdzenie układu (PZU) albo przyspieszonym postępowaniu układowym (PPU) sąd odmawia zatwierdzenia układu, jeżeli suma spornych wierzytelności uprawniających do głosowania nad układem przekracza 15% sumy wierzytelności uprawniających do głosowania nad układem. To nie jest główny temat tego artykułu, ale przy sporze o wynik głosowania warto mieć ten próg w pamięci.

Czerwona flaga Co może oznaczać
Układ przeszedł matematycznie, ale firma nie płaci nowych zobowiązań Ryzyko oczywistej niewykonalności układu
Wynik w grupach jest nieczytelny Ryzyko błędnego stwierdzenia przyjęcia układu
Grupa wyżej zaspokajana głosowała przeciw i nie ma pełnego zaspokojenia Ryzyko naruszenia warunków ochronnych
Test zaspokojenia jest ogólny albo nie pokazuje realnego porównania Ryzyko skutecznych zastrzeżeń wierzyciela
Wierzytelności sporne dominują sprawę w PZU albo PPU Ryzyko odmowy zatwierdzenia z powodu progu 15%
Propozycje układowe są bez źródła finansowania Ryzyko oceny, że układ nie będzie wykonany

W praktyce największe ryzyko pojawia się wtedy, gdy dłużnik traktuje przyjęcie układu jako problem czysto arytmetyczny. Arytmetyka jest konieczna, ale nie zamyka sprawy. Sąd patrzy również na zgodność z prawem, ochronę wierzycieli i wykonalność planu.

Wniosek praktyczny: można mieć korzystny wynik głosowania i nadal przegrać etap zatwierdzenia. Dlatego przy sprzeciwie wierzycieli trzeba przygotować nie tylko tabelę głosów, lecz także uzasadnienie grup, test zaspokojenia i realne źródło wykonania układu.

Decyzja krok po kroku przed uznaniem układu za przyjęty

Przed stwierdzeniem, że układ jest przyjęty mimo sprzeciwu wierzycieli, warto przejść przez prostą sekwencję pytań. Nie zastępuje ona analizy prawnej konkretnej sprawy, ale pozwala uniknąć najczęstszych skrótów.

Krok 1: oddziel głosy ważne od nieważnych

Najpierw trzeba ustalić, które głosy zostały skutecznie oddane. Deklaracja telefoniczna, niepodpisana karta, dokument złożony przez osobę bez umocowania albo pismo pozostawione w systemie jako robocze nie powinny być traktowane tak samo jak ważny głos.

Krok 2: policz wynik bez emocji

Policz, ilu wierzycieli oddało ważny głos, ilu było za, jaka jest suma wierzytelności głosujących i jaka jest suma wierzytelności głosujących za. Jeżeli nie ma większości osobowej albo progu 2/3, zwykła reguła przyjęcia układu nie jest spełniona.

Krok 3: sprawdź, czy są grupy wierzycieli

Jeżeli propozycje przewidują grupy, wynik zbiorczy nie wystarczy. Trzeba policzyć każdą grupę osobno. Wierzyciel powinien wiedzieć, dlaczego jest w danej grupie i czy propozycje dla jego grupy odpowiadają kategorii interesu, którą reprezentuje.

Krok 4: ustal, które grupy są przeciw

Nie każda grupa przeciw ma taki sam wpływ. Inaczej wygląda sprzeciw grupy o niewielkiej wartości, inaczej sprzeciw grupy o wyższym stopniu zaspokojenia, a jeszcze inaczej brak poparcia w grupie, która przesądza o spełnieniu wariantu z art. 119 ust. 3.

Krok 5: sprawdź próg co najmniej 1/2 wartości

Przy mechanizmie przyjęcia układu mimo braku większości w niektórych grupach za układem muszą głosować wierzyciele mający łącznie co najmniej połowę sumy wierzytelności przysługujących głosującym wierzycielom. Jeżeli tego progu nie ma, rozmowa o przełamaniu sprzeciwu grup jest przedwczesna.

Krok 6: sprawdź ochronę grup lepiej zaspokajanych

Jeżeli niższa grupa dostaje cokolwiek, a wyższa grupa głosowała przeciw, trzeba sprawdzić, czy wyższa grupa otrzymuje pełne zaspokojenie w terminie określonym w układzie. To jedna z kluczowych czerwonych flag przy układzie mimo sprzeciwu.

Krok 7: porównaj układ z testem zaspokojenia

Test zaspokojenia powinien pomagać odpowiedzieć, czy wierzyciel głosujący przeciw nie jest w układzie traktowany gorzej niż w scenariuszu porównawczym. Jeżeli test jest zbyt ogólny, nieaktualny albo nie pokazuje założeń wyceny, trudno na nim oprzeć bezpieczną decyzję.

Krok 8: oddziel przyjęcie od zatwierdzenia

Na końcu trzeba zapytać, czy układ ma realne źródło wykonania i czy nie ma podstaw do odmowy zatwierdzenia. Jeżeli firma już teraz nie reguluje nowych zobowiązań, a propozycje układowe zależą od jednej niepewnej wpłaty, sam wynik głosowania nie usuwa ryzyka.

Wynik analizy Najbliższa decyzja
Są ważne głosy, wymagane większości i brak problemu grupowego Można przejść do dalszej kontroli zatwierdzenia
Jedna grupa jest przeciw, ale spełnione są warunki art. 119 ust. 3 i próg 1/2 Można analizować przyjęcie układu mimo sprzeciwu grupy
Nie wiadomo, jak policzono grupy albo kwoty Najpierw poprawić dane, nie ogłaszać wyniku
Wierzyciel głosujący przeciw ma uzasadniony zarzut gorszego zaspokojenia Przygotować się na zastrzeżenia i weryfikację testu zaspokojenia
Układ nie ma źródła wykonania Wrócić do propozycji, płynności i realności planu

Wniosek praktyczny: decyzja o tym, czy układ przeszedł mimo sprzeciwu, powinna być zapisana w danych: głosy, wartości, grupy, test zaspokojenia i przesłanki zatwierdzenia. Jeżeli któregoś elementu brakuje, wynik jest bardziej założeniem niż wnioskiem.

Co zapisać przed kolejnym krokiem

Dłużnik, nadzorca, wierzyciel albo zarząd powinni mieć krótką notatkę decyzyjną. Nie musi być długa, ale powinna pozwalać odtworzyć, dlaczego uznano, że sprzeciw wierzycieli nie blokuje układu albo dlaczego wynik wymaga poprawy.

Minimalna notatka powinna obejmować:

  • listę wierzycieli głosujących i niegłosujących,
  • oznaczenie głosów ważnych, nieważnych, za i przeciw,
  • kwoty wierzytelności przypisane do głosów,
  • wynik większości osobowej i kapitałowej,
  • podział na grupy wierzycieli i wynik każdej grupy,
  • wskazanie, które grupy były przeciw,
  • ocenę, czy spełniono warunki z art. 119 ust. 3,
  • sprawdzenie progu co najmniej 1/2 sumy wierzytelności głosujących,
  • wnioski z testu zaspokojenia,
  • ryzyka zastrzeżeń przeciwko układowi,
  • ocenę, czy układ wygląda na wykonalny.

Jeżeli ta notatka pokazuje luki, nie należy maskować ich ogólnym stwierdzeniem, że "większość popiera restrukturyzację". Restrukturyzacja przedsiębiorstwa przez układ wymaga precyzyjnego wyniku, szczególnie wtedy, gdy część wierzycieli albo część grup mówi "nie".

Końcowy wniosek: układ może być przyjęty mimo sprzeciwu wierzycieli, ale tylko wtedy, gdy sprzeciw nie rozbija wymaganych większości albo gdy przy sprzeciwie części grup spełnione są szczególne warunki ustawowe. Najbezpieczniejsza kolejność to: ważne głosy, wartości wierzytelności, grupy, próg 2/3, szczególny próg 1/2, ochrona grup wyżej zaspokajanych, test zaspokojenia i dopiero potem ocena zatwierdzenia przez sąd.